rakoun in santicas

hey there ! Kimsenin okumadığı bloğuma yine de entry girerek kendi kendime konuşmuş oluyrum ama olsun. bu da birşeydir. Nasıl olsa kimse okumuyor diye özgece yazıyorum yani tüm dilbilgisi kurallarını yıkarak ve cümleleri tersinden kurarak. Neyse evet bu japonyadaki ilk haftamı doldurma yazım olsun. neler gördüm neler hissettim ne düşündüm bir yazayım da sonra okur okur hatırlarım dedim. ilk geldiğimde çok beğendim tokyoyu çünkü çok çok çok kolaydı gitek istediğim yeri bulmak. Muhtemelen bu yazıyı okuyorsanız zaten bizim işleri biliyorsunuz, ama yinede gün  içinde pek laboratuardan çıkmadığımı ve aslında toplamda sadece iki bçk günü tokyo sokaklarında geçirdiğimi hatırlatayım. İlk olarka, Japonlar için radyasyon önemli bir konu fazlası ile önemlibir konu. Çok canları yandıgı için radyasyondan hatırlarsınız son Fukuşima olayını, güvenlik önlemlerini abartmışlar ama iyiyde yapmışlar. Tabi bizim işimiz yat radyasyon kalk radyasyon olduğu için deney alanına girene kdar bir kaç ka...

Pardon kimsin ya bir gizli fln birşey yaz. türkiyeden daha çok rusyadan ziyaretçi var hemde her seferinde farklı bir yazı. artık iyice merak etmeye başladım. Anonim olara kfln birşeyler yaz da ses ver.

yine bir depresyon günlerinden merhaba. Artık gidip bir tedavi olmanın vakti geldi sanırım, geçmeyen bir depresyondayım aylardır. anlık mutlu oluyorum ama genelde hissizim. mutsuz değil hissiz. Hiç bir şey hissetmiyorum, biri bana sataşsa da kavga etsem sinirlensen diyorum mesela. yada güzel bir eşya olsa da sevinsem mutlu olsam ama yok olmuyor. daha dogrusu olaylar oluyor ama ben hiçbir şey hissetmiyorum ne mutlu olabiliyorum ne sinirli. böyle kapana kısılmış gibi bir ruhum var. kurtulamıyorum anlatamıyorumda halimi. Evet işim var iyiyim param var sağlığım yerinde arkadaşlarım var ama olmuyor, yıllarca böyle hiç heyecanlanmadan hiç hissetmeden yaşayacağım diye çok korkuyorum. ayrıca insanlara bunlardan bahsetmekte istemiyorum, herkesin derdi kendi başını aşmış durumda zaten. ve söyleyecekleri şeyler benim düşüncemi de değiştirmeyecek onu da biliyorum sanırım. evet benden kötü durumda olanlar var, ama bu benim bu umursamazlık ve hissizlik durumumu değiştirmiyor. Heyecanlanmak ist...

Aklımda yine düşünceler düşünceler. bir yandan mutluyum bir yandan mutsuz. bir yandan unutuyorum bir yandan hersey dün gibi aklımda. Nasıl oluyorda yıllar önce hatırlayamadığım şeyler şimdi aklıma geliyor anlayamıyorum. BEynim normal çalışmıyor. Olmuyorsa olmuyor, kabullenmek lazım. Bir düğün daha atlattım, en afillisinden. Sorular hep aynı, sıra ? ne zaman? ama cevap yok, çok uzun zamandır. Düşünemiyorum bile biriyle evlendiğimi yıllardır. Bir kere düşünmüştüm evlenmeyi, kendimi bu fikre alıştırmıştım,ev kızı ile çalışan arası birşey olacaktım, küçük evimiz olacaktı bende hem işe gidip kariyer yapıp hem ev ile ilgilenecektim. Diğer insanlar gibi olacaktım. Sonra bitti bu hayallerim. Yapamayacağımı anladım, yapabilsem o zaman yapardım, o zaman yapamadan şimdi nasıl yaparım bilmiyorum. Arada özeniyorum hayatını kuran insanlara, hayatını paylaşacak kadar birbirine güvenen insanlara. Sonra bende güveniyorum, olmuyor, onlar bana güvenmiyorlar. Bir şekilde güven vermiyorum insanlara, b...

Ben senden önce ölmek isterim. Gidenin arkasından gelen gideni bulacak mı zannediyorsun ? Ben zannetmiyorum bunu. İyisi mi, beni yaktırırsın, odanda ocağın üstüne korsun, içinde bir kavanozun. Kavanoz camdan olsun, şeffaf, beyaz camdan olsun ki içinde beni görebilesin... Fedakarlığımı anlıyorsun: vazgeçtim toprak olmaktan, vazgeçtim çiçek olmaktan senin yanında kalabilmek için. Ve toz oluyorum yaşıyorum yanında senin. Sonra, sen de ölünce kavanozuma gelirsin. Ve orda beraber yaşarız külümün içinde külün, ta ki bir savruk gelin yahut vefasız bir torun bizi oradan atana kadar... Ama biz o zamana kadar o kadar karışacağız ki birbirimize, atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz yan yana düşecek. Toprağa beraber dalacağız. Ve bir gün yabani bir çiçek bu toprak parçasından nemlenip filizlenirse sapında muhakkak iki çiçke açacak: biri sen, biri de ben... Nazım Hikmet Ran

sende gördüğümü görecekler diye ödüm kopuyor. Ö. Asaf