rakoun in santicas

bir eksiklik var anlamlandıramadığım. ne yapsam gitmiyor içimden. bakıyorum şimdi kendime içime dışıma hatta sağıma soluma, bir sürü eksik var gibi sanki ama bana görünmezlermiş gibi. bilemyioru mbazen ne aradığımı bende, ama arıyoru mhala birşeyleri. belkide 26 ma giriyor olmanın verdiği boşluk bu. şimdi düşünüyorum 18 20 li yaşlarda bir sürü hayalim vardı 25 26 lı yaşlarım için. olmak istediğim yeri ve hayatı izlemiştim uzun süre hyallerimde. ama hep bir pembe dizi kıvamındaydı o zamanki hayallerim. işim vardı arkadaşlarım vardı, akşamları dışarıya çıkıyorduk. süslüydüm belki birazda. sıradan bir işim vardı akşamlara kadar uzamayan. hırsım yoktu hiç hayallerimde sıradan paramı kazanayım gezip eğleneyimdi tüm hayallerim. bakıyorum şimdi o hayallerin neresindeyim diye. evet arkdaşlarım var işm var tamam hayallerimdeki kadar mükemmel değil yaptıgım iş ama iyi yinede. akşamları yemege çıkıyorum canım sıkılınca arayacak görüşecek insanlarım var. aslında düzenli bir hayat dışında herşeyin...

bazen birini sevmek istersinde sevemezsinya. işte öyle birşey benim gibi olmak. yanında biri olsun istersin ama kimseye katlanamazsın. herkes mi kusurlu diye düşünüp, sonra asıl senin isteklerinin kusurlu olduğunu anlarsın, böye birşey işte ben olmak. yanlızlığın yerini hiçbirşey doldurmaz da bazen böyle eve gidip sadece yatmak istersin yaüzerini bile çıkartmadan eve atmak istersin kendini işte öyle benim bu hallerim.

cenazeler ne kadar ilginç, yada bana öyle geliyor. daha önce hiç cenazeye katılmadım, yakını ölen birini teselli etmedim, hiç bilmiyorum yani bu işleri. ama bugün biraz anladım. bugün bölümün önünden bir cenaze kaldırıldı. cenazeler evlerdne kaldırılır aslında değil mi, eğer hayatınızı bir üniversiteye ve eğitime adadıysanız cenazeniz ordan kaldırılır sanırım. bugün bölümden emekli prof. lardan birinin cenzesi kaldırıldı. evinden değil burdan. ama neden burdna neden bölümün önünde bir tabut var ve neden bütün hocalar aşşağıda. çok ilginç bence, bir insanın hayatını işine adaması böyle birşey demekki, artık iş olmakdan çıkıp hayatının tamamını oluşturması böyle birşey.

nasıl kitlendim bugün konuşamadım, sonra düşündüm bir yılı aşkın zmandır ingilizce konuşmuyorum nerdeyse hatta son bir yılda sürekli çince çalıştım. ve yolda yürürken bile bunu çince söylesem nasıl söylerim diye düşünüp yürüyordum ki bunu önceden ingilizce için yapardım. bugün parise ilk indiğimde eşantiyon dağıtılan kolalardan aldım sonra mal gibi baktım kızın suratına baktım baktım sonra ne diyecektim diye düşündüm. yabancı bir yerde olduğumun farkındayım yani teşekkürler demeyeceğim ama ne diyeceğim. kitlendim kaldım. zaten gece otobüsde gelirkende sürekli tikleyip uyanıp nerdeyim nereye gidiyoru mkim va ryanımda diye kontrol ettim ki sanki çine giidyomuşum gibi arkdaşlarımı fln bi aradım kimse yok sonra aklıma geldi. demekki daha psikolojik oalrak hazırlayamamışım kendimi fransaya. neyse sonra hostele geldim oda arkaşdaımla konuşmaya çalışıyorum kıza I am from tuerqi dedim sonra durdum turkey dedim. hemen düzelmem laızm 3 gün sonra deneye gidicem şakır şakır konuşuyor olmam lazım. ...

bugün pişkinliğim üzerimde yine. aslında ilk önce çok heyecanlıydım, nasıl yapsam ne desem bilemedim sadece kapıda sıranın bana gelmesi bekledim. beklerken içerde kıvranan hocanın arka arkaya gelen sorularına cevap vermeye çalışan öğrencilerin seslerini dinledim. hoca bu operatör mü, vektör mü söylesene kızım diye yırtınıp kızdan da mıyır mıyır sesler çıkarken ben dinledim ve daha fazla gerildim. bildiğim duaları okumaya başlamıştım ki sıra bana geldi. ve o kapıdan içeriye girdim. adımı söyledim istikrarlı ilerliyorsunuz siz lafından notumu anladım. beklediğim gibi çok düşüktü, hiç üzülmedim ve kağıdımı incelemeye başladım. çok fazla soru yapmadığım için çok da zor olmadı inceleme kısmı ben incelerken hoca beni tanıdığını ve takip ettiğini belirten bir kaç cümle söyledi bende hımm evet aynı alandayız hocam gibi onaylamalar da bulundum. hocanın beni azarlamasına izin vermeyecektim ona o an karar verdim ve hemen stratejimi belirledim. ilk olarak siz nereden mezunsunuz gibi sorular sordu,...

insnalar dışarda eğlenirken şenlikde konserden konsere koşarken ben neden buradayım ? bu sorunun cevabına bakacagız şimdi bende henüz bilmiyorum bulacağım umarım bu yazının sonunda. şimdi şenlikler meşhurdur biliyorsunuz heleki odtüdeyseniz olaydır. bugün o eski günler geldi aklıma şenlikler varken derslere hiç girmezdim. saat 11 gibi kalkar kahvaltımı yapar tatildeymişim gibi keyif çatardım 12 gibi hazırlanmaya başlardım ki, yeni kıyafetler bile alırdım şenlikde giyinmek için. sonra arkdaşlarımla buluşur şenlik alanına çıkardık, ama üzerimizde bir hava bir rahatlık sanki şenliği bizim için düzenlemişler gibi hissederdik. içeceklerimiz elimizde mt sahnesinde coşardık dansederdik kafa sallardık. tam bir tatil havası yaşardım ben şenliklerde. okul hiç yokmuş biz orada eğlenmek için varmışız gibi davranırdım. gece yurda girmezdim. her şenlikde en az beş on insanla tanışırdım. gidip gitarı olan gruplara katılır şarkı söylerdim. oyunlar oynardım. ilk yıllar gerçekten çok çok güzeldi. sonra ...

evet bir kdramayı daha bitirmiş olmanın verdiği üzüntü içerisindeyken bu kdarama hakkında birşeyler yazıp bu duygularımı p aylaşayım dedim. bildiğiniz gibi kdramalar en fazla 23 24 bölüm oluyor. City Hunter da 20 bölümcükdü. Konusu bence çok çok güzle di hiç sıkılmadan izledim ki ilk bölümden de sardı nerdeyse. İlk olarak başrolllerde Lee min Ho ve Park Min Young vardı. Afişdende anlaşılacağı gibi dizi aynı zmaanda silahlı vurdulu kırdılı fln ama hiç rahatsız etmiyor bunlar. uçan kaçan özel güçlere sahip olan kimse yok. Lee yoon sung intikam için koreye geliyor sonra aşk fln derken işler çok feci karışoyor. spoiler vermemk için anlatmıyorum ama izlediğim diziler içinde başı çekebilecek bir senaryoya sahip. ayrıca ilginçtir ama şimdiye kadar izlediğim en iyi sonlardan biri tabiki kdramalar içinde. biraz kdrama izlediyseniz bu adamların son yazma özürlüsü oldukalrınıda biliyorsunuzdur. ama bunda birazda olsa olmuş gibi. Sonuç olarak şiddetle tavsiye ediyorum bu diziyi.(zaten lee m...