Beni tanıyanlar bilirler, çok uzun süre hayalim harp okuluna girmekti, ortaokuldan beri filan. Neyse sonra üniversite sıavında yüksek puan alınca gaza gelip gittim odtü yazdım, pişman oldum bıraktım tekrar girdim, bu sefer zatn üniversitede olduğum için puanımı kırdılar, yüksek puan yapmış olmama rağmen giremedim fln fln. geçmiş zaman tabi bunlar yıl 2004 2005 fln. sonra ben okudumda okudum ama hep aklımda kaldı asıl olmak istediğim meslek, hep acaba dedim. sanki orda hep daha mutluymuşum gibi geldi. Tabii ki şimdi harp okuluna gitme gibi bir şansım yada durumum yok 6 yıldır üniversitede çalışıyorum ve isteyerek girdim bu yola. Neden yazıyorum şimdi bu yazıyı, bir haber gördüm üniversite 3 ve 4. sınıflardan hava harp okuluna başvuruları açmışlar. belli sınavlara girip harp okuluna geçiş yapıyorsun. Benim zamanımda o kadar zordu ki girmek harp okuluna, sırf o okula girebilmek için çalışmıştım sınava. öss ye çalışırken bir yandan da spor yapmıştım sınavları geçebilmek için fln. Şimdi bu ...
Kayıtlar
Tur bindirmecelerde son hızla ilerleyen arkadaşımızın çocugunun ilk mezuniyet resimleri düştü facebooka. Abi burdan sana sesleniyorum 4 5 yıl birlikte lisans okuduk, sen o arada ne yedin ne içtinde mezun olunca böyle bize tur bindirmeye başladın. ilk evi aldın eyvallah dedik, arabayı saymıyoru onu arada bizde aldık, sonra evlendin ona da neyse dedik, çocuk yapıp aramızdaki farkı 3 e çıkarttıgında dur artık dedik, gittin ikinci evi aldın, hadi karısıda çalışıyor normal dedik de, ufaklıgın ilk diploması diye diploma paylaşmak nedir ya ! vallahi sinirlerim bozuluyor görünce :) neyse bu işin şakası tabi ki, ama her haber geldiginde yine mi diyoruz geri kalan arkadaşlarla içimizden, sonra biri biz nerde hata yaptık diyor, sonra öbürü belki onlar hata yapıyordur diyor fln. neyse bu da genel bir geyiğimiz burda dursun 5-0 farkla önden iilerleyen arkadaşa da sevgilerimi iletiyorum burdan. belki de o 5 0 geriden geliyordur who knows?
öyle.
insanların hepsi mi böyle yoksa bizi buna mı inandırdılar, neden mutlu olmaktan korkuyoruz, yada belki siz korkmuyorsunuz, ama ben korkuyorum. Her mutlu olduğumda sürekli dua ederken buluyorum kendimi, birşey olacak korkusuyla. Bir türlü oh bende çok mutluyum diyemiyorum sesli olarak hep içimden diyorum, hep aksi giden birşeyler de var demeye çalışıyorum insanlara. hep o kadarda özenilesi değil, o kadar da mükemmel değil diyorum, ama aslında evet o kadar mükemmel geliyor bazen herşe y. evet bazen herşey çok yolunda ve çok mutlu hissediyorum. Ama nasıl bir nazar korkusu göz korkusu yada işte herşey iyi giderken bir anda herşeyin yerle bir olması korkusu varsa içimde, aşamıyorum bu durumu. bu aralar hep şükrediyorum, ve teşekkür ediyorum. belki dışımdan değil ama içimden hep bunları tekrarlıyorum kendi kendime. arada bir saçmalama yaşamana bak diyorum ama öyle değil, birşey olacak diye korkuyorum, ha birşey olsa atlatamazmıyım, atlatırım atlatırız herşey yoluna girer ama nedense her yo...
